|
|
|
|
|
نه در قالبهای کهنهی موروثی منجمد شدهام، و نه قالبهای عرضه شدهی متمدن تحمیلی را میپذیرم!! برای قدیمیها تصمیم گرفتهاند و برای جدیدها نیز میگیرند! و در برزخ میان این دو دوزخ، همیشه روزنههای امید وجود دارد! کسانی که راهی راههای رفته شده هستند، نیازی به فداکاری ندارند! چرا که راه هموار است و عاری از ناخوشی! و به دنبال برنامههای روزمرهی زندگیشان، کارهای اجتماعی را نیز یدک میکشند!! اما آنها که میخواهند راهگشای راههای نرفته و نکوفته باشند، ناگزیر باید از بسیاری از حقوق مشروعی هم که دارند، بگذرند! و همه چیز را قربانی رفتنشان کنند! و حتی مرگ خویشتن را ببینند! چرا که غیر از این، نمیشود حتی کوچکترین قدمی برداشت!! و تنها خداست که در این بیراه، همراه است و امیدوارم جز او کسی هم نباشد! |
||
|
+
نوشته شده در شنبه 1 بهمن1384ساعت 1:1 توسط سجاد نوروزیان
|
|
||