مسافر راه‌های نرفته و نکوفته

و تنها خداست که در این بی‌راه، همراه است و امیدوارم جز او کسی هم نباشد!

	آخرین پرده از آفرینش
بی‌لحظه‌ای درنگ، بی‌تجربه، و بی‌اضطراب، خداوند سبحان فضا را شكافت، به هر سو راهى گشود، آبى متلاطم و متراكم جارى ساخت، و آن را بر بادى تند و توفانی سوار کرد، و باد را فرمان داد، كه امانت نگه دارد و نگذارد كه فرو ريزد، هوا در زير آن باد وزیدن گرفت و آب بر فراز آن جريان يافت... باد ديگرى بيافريد که تنها وظیفه‌اش، جنبانيدن آب بود... از جايگاهى دور و ناشناخته... فرمانش داد كه بر آن آب وزيدن گيرد و امواج دريا را برانگيزد... باد بی‌درنگ فرمان خداوند را گردن نهاد و آب را پيوسته زير و رو كرد و همه‌ی اجزاى آن را در حركت آورد، آنچنان که از امواج آب قله‌های بلند بالا آمد و پس از لختی كف بر آب نشست... آنگاه خداوند كف‌ها را به فضای بالا برد و هفت آسمان را از آن آفريد... وظیفه‌ی امواج در زير آسمان‌ها، بازداشتن آسمان از فروریختن بود، و بر فراز آن‌ها بی‌هیچ ستونی، سقفى بلند پدیدار گردانید... ستارگان را زینت آسمان قرارداد و اختران تابناك پديد آورد، چراغ‌هاى تابناك مهر و ماه را برافروخت، و هر يك را در مداری دوار، چونان لوحى متحرك به رقص آورد... پس از آن، آسمان‌هاى بلند را گشود، و فرشتگان را در فضای آسمان‌ها قرار داد... برخى از فرشتگان پيوسته در سجودند، بى آنكه ركوعى كرده باشند، برخى همواره در ركوعند و هرگز قامت راست نکرده‌اند... صف به صف، در جاى خود قرار گرفته‌اند و هيچ یک را توان آن نيست كه از جاى خود به جاى دیگر رود. اینان خداوند را مى‌ستايند بی‌آنکه از ستایش ملول گردند... هرگز خواب به چشمانشان راه نیابد، و هرگز خطا به اندیشه‌های آنان ورود نکند، و هرگز سستی به اندام‌هايشان نزدیک نشود، و هرگز فراموشى و غفلت بر آنان چيره نگردد، جمعی از فرشتگان امين وحى خداوند هستند و پیام او را به فرستاده‌ها می‌رسانند، و آنچه در تقدیر نوشته شده است و مقرر گشته، به زمين آورده و باز مى گردانند... جمعی دیگر نگهبانان بندگان هستند... و گروهى دربانان بهشت... شمارى دیگر پاهايشان بر روى زمين استوار است و گردن‌هايشان برفراز آسمان، اندامشان از اطراف زمين بيرون رفته و بازوهایشان آنچنان تواناست كه توانند پايه‌هاى عرش ‍ را بر دوش دارند... اینان از شوکت و عظمت خداوند، نتوانند كه چشم بالا كنند، بلكه، همواره سر به گریبان ایستاده‌اند و بال‌ها جمع كرده و خویش را در آن پيچيده‌اند... ميان آن‌ها و دیگران، پرده‌های عزّت، عظمت، شوکت و قدرت كشيده شده است... اینان هرگز پروردگارشان را در خيال و توهم، تصور نمى‌كنند، هرگز با صفات مخلوقات توصیفش نمی‌سازند، هرگز در مكان‌ها محدودش نمى‌دانند، هرگز براى او همتايى نمى‌شناسند و به او اشارت نمى‌نمايند... آنچه در آسمان‌ها و آنچه در زمین است، همواره به تسبیح خداوند مشغولند... آری، اینچنین بود که خداوند، آفرینش را آفرید... و آن روز که آخرین پرده از داستان آفرینش رقم خورد، بی‌شک روز اول بهار بود... برداشتی آزاد بر اساس نشانه های خلقت در نهج البلاغه و صحیفه‌ی سجادیه
+ نوشته شده در چهارشنبه 12 فروردین1388ساعت 15:58 توسط سجاد نوروزیان \|

	درباره
کاغذ سفید را هر چه قدر هم که تمیز و زیبا باشد کسی قاب نمی‌گیرد، برای ماندگاری در ذهن‌ها باید حرفی برای گفتن داشت.


RSS POWERED BY BLOGFA.COM