حرفهایی هست برای گفتن که اگر گوشی نبود، نمی بود ...

و حرفهایی هست برای نگفتن ... حرفهایی که هرگز سر به ابتذال گفتن فرود نمی آورند ...

حرفهای شگفت، زیبا و اهواریی همین هایند ...

و سرمایه ماورایی هر کسی به اندازه حرفهایی است که برای نگفتن دارد ...

حرفهای بی پا و طاقت فرسا که همچون زبانه های بی عنان آتش اند ...

و کلماتش هر یک انفجاری را به بند کشیده اند ...

کلماتی که پاره های بودن آدمی اند ...

اینان هماره در جستجوی مخاطب خویش اند ...

اگر یافتند، یافته می شوند و در صمیم وجدان او آرام می گیرند ...

و اگر مخاطب خویش را نیافتند، نیستند ...

و اگر او را گم کردند، روح را از درون به آتش می کشند و حریق های دهشتناک عذاب بی می افروزند

(دکتر علی شریعتی)

من هم اگه اینجا دارم می نویسم ... چون احساس می کنم که مخاطب رو پیدا کردم و اینجا اون حرفهای نگفتنی رو دارم می گم ... همین !!!!